Lees hier het 
exclusief verslag
van de reis naar Ierland in september 2006 van de voorzitster Greyhounds Rescue Belgium
Een kijkje achter de schermen van Ierlands eerste renbaan, het Shelbourne Park Greyhound Stadium in Dublin.
Dit stadium geopend in 1927 en gerenoveerd in 1995, biedt het grootste en modernste sportcomplex van Europa. Alles is er super de luxe. De eigenaren komen zelf met hun Greyhounds, en begeleiden deze volledig tot na de races. Van de dierenarts, naar de dopingcontrole tot in bad doen.
Speciaal voor de Greyhounds, een grote gerenoveerde veiligere renbaan met grof zand en ruime bochten, compleet met bad voor en na het racen. Het zand wordt om de 2 races met een wals stevig gemaakt. Elk kwartier is er een race, 8 per avond. Er wordt geraced op donderdag, vrijdag en zaterdag van 20u tot 22u. De race afstand bedraagt 526m of 480m met 6 honden per keer.
Het is ''n van populairste sporten van Ierland geworden, compleet met bars,restaurants en gokfaciliteiten. Men gaat echt een avondje uit. De doelgroep is een jong publiek, leeftijd 21-35 jaar. De bookmakers, aan de rand van de baan, geven voorspellingen welke Greyhound zal winnen.
Een Greyhound wordt meestal bij een trainer ondergebracht. De honden leven in kennels, met veel oefenen op vaste tijden. Het is een ''nzijdig leven met weinig liefde. De puppytrainingen beginnen met 8 maanden, in totaal wordt er ongeveer 3 tot 5 jaar geraced. Er zijn zogenaamde eigenaarsdagen waar je 1x per week zondag je dier kan bezoeken. De laatste jaren is de verzorging en de veiligheid op de baan een stuk verbeterd. Kale billen zie je niet of nauwelijks.
Maar alles blijft sport. Voor een Greyhound die te oud is voor deze snelle baan, geblesserd raakt, te weinig wint of hindert, komt een ander. Deze dieren worden ter adoptie aangeboden. Een enkele eigenaar houdt zijn hond zelf. Vaak komen ze in een asiel terecht of worden via een veiling verkocht naar Spanje, USA of Engeland. Adoptie is in Ierland erg moeilijk, het wordt door het Irisch Greyhound Board ondersteund.
Zoals elk jaar in Ierland vond ook dit jaar in februari in Dublin, Ierland, het "National Greyhound Forum" plaats. Omdat ik toch een dag vrij had, werd ik door Ann Finch uitgenodigd op de Renbaan van Shelbourne Park. Met een zekere gepaste trots werd ik vriendelijk ontvangen door dhr. Paddy Ryan, directeur en manager van de baan. Hij nam mij mee naar boven en toonde mij de eerste verdieping, waar een groot restaurant was. De tweede verdieping was verdeeld in verschillende luxesuites voor private en zakelijke diners. Ieder suite had zijn eigen bar en personeel. Vanaf elke tafel, waar die zich ook bevond, had je een perfect uitzicht op de baan. Aan iedere tafel bevond zich een monitor, vanwaar je de race ook van dichtbij kon volgen. Dhr. Ryan vertelde mij dat er op zaterdagavond al gauw 3000 mensen aanwezig kunnen zijn. Voor elke race kwam er iemand langs je tafel, en schreef in op welke hond je wilde wedden. Zij brachten na elke race je geld of helemaal niets. Het viel me wel op dat de meeste mensen hier kwamen in gezelschap van anderen en er een gezellige avond van maakten. Het eten was voortreffelijk.
Helaas heeft toch het gokken hier de bovenhand, en hebben de mensen die hier hun avond doorbrengen absoluut geen affectie voor deze dieren.
De dieren worden voor elke race gewogen, het zijn allemaal jonge dieren, de leeftijd schommelt tussen de 15 maanden en 2 jaar . Ieder hond rent 1x per avond en 1x om de 10 dagen. Aangezien alle renbanen met elkaar in verbinding staan, is dit gemakkelijk controleerbaar. De dierenarts is altijd aanwezig. Mocht het gebeuren dat een hond een blessure oploopt, dan wordt ter plaatse de eerste zorg toegediend en kan de eigenaar daarna terecht bij zijn eigen dierenarts. Als het gaat om een fatale blessure, laten ze de hond ter plaatse pijnloos inslapen.
De kennels of boxen liggen aan de overkant van de renbaan. Deze zijn hoog en groot, maar donker. Er is zelfs geen randje om eronderdoor te gluren. De honden worden van tevoren uitgelaten op een apart gedeelte aan de zijkant van de baan. De eigenaar draagt dezelfde kleur stofjas als het renjasje van de Greyhound. Alles is ''n geheel. Voor de race wordt er in rondjes warm gelopen. Het overjasje gaat uit, sommige honden krijgen een knuffel en worden in de trap gezet. Een aantal kijken gewoon de andere kant uit, hebben niet veel zin, een kontje en hup. Ze zijn onrustig en blaffen. Na de race worden de winnaars door de eigenaars gepresenteerd op het podium, speciaal voor de bezoekers die op hun hond gewed hebben. De honden moeten netjes lopen en keurig staan, zoals op een hondenshow bij ons. Ik kan zeker niet ontkennen hoe happy de honden waren voor, tijdens en na de racen. Na de race werden de honden afgespoeld in een speciaal "hondenbad", de pootjes gewassen en de bek gereinigd. Al het zand moet verwijderd worden om irritaties en ontstekingen te voorkomen.
Daarna een heerlijke warme jas aan, iets lekkers eten en drinken. Zo lekker schoon, alle honden genoten zichtbaar van dit extra stukje aandacht.
Later op de avond nam ik afscheid van dhr. Ryan en alhoewel ik uitgelegd had dat ik een Rescuegroep had, had hij dat schijnbaar niet goed begrepen. Misschien kan jij nu wel de eerste in België worden die zo'n renbaan bouwt met Shelbourne Park Greyhound stadium als voorbeeld. Nee hoor ik vind de renbanen in België prima zoals ze zijn, waar de mensen plezier aan het rennen beleven, zowel als de honden en waar er niet gegokt mag worden.
Het was een hele belevenis en met gemengde gevoelens ging ik terug naar het hotel.
Josephine Vanden Bergh.
Voorzitster VZW Greyhounds Rescue Belgium
download dit document 
ierland.doc (24kb)
16 juli 2006 : Killing field of the dog racing industry (The Sunday Times - Britain) lees het originele artikel in het engels