Leda werd gevonden
33 dagen lang bleef het mandje van Leda leeg, al die tijd hebben haar baasjes haar gezocht, 100-en flyers zijn gedrukt en verdeeld, alle dagen gezocht, ook ’s nachts.
Leda verdween op 18 februari, uit een venster gesprongen dat uitgeeft aan de straatkant. Vermoedelijk zag ze een poes, is op de vensterbank gesprongen, heeft de klink van de venster omhoog geduwd en is zo vertrokken.
De nodige instanties werden onmiddellijk verwittigd, de baasjes startten met zoeken en flyers werden gedrukt en verdeeld. Regelmatig kwam er een telefoontje van de politie en ook op de radio werd af en toe omgeroepen dat er op de E34 in de omgeving van Turnhout een (wind)hond liep naast of nog erger op het middenberm van de autostrade. Vreselijk, zo‘n berichtjes. Maar ook op andere plaatsen werd ze gespot, in de nabijheid van haar normale wandelroute, op de parking van de autostrade en zelfs vlakbij huis. Maar nooit kwam er een oproepje wanneer de baasjes in de nabijheid waren, telkens ging ze er als een pijl vandoor en verdween.
Naarmate er meer flyers werden uitgedeeld en via mails en andere media de verdwijning zich snel verspreidde kwamen er ook van over het hele land tips binnen van mensen die al ooit geholpen hadden met zoeken naar andere galgo’s. Twee kooien waren er ter beschikking, een hondenvangster, en mensen die dagelijks mee gingen zoeken.
De erge koude was na twee weken voorbij, die had ze overleefd, maar de autostrade in de nabijheid was zo verontrustend, en ze werd daar zo vaak gezien. Een paar dagen voor haar vangst werd ze weer gesignaleerd aan de autostrade, ze was een kadaver aan ’t oppeuzelen, maar weer was ze te snel weg. Een dag later werd ze op dezelfde plaats gezien, zonnend in het gras. Nu had ze dus waarschijnlijk een vaste verblijfplaats, eindelijk na eerst enkele weken in de omgeving rond te zwerven. De baasjes besloten daar nu met de andere galgo te gaan wandelen, en die leidde hen dwars door de fruitvelden binnen het uur naar Leda, ze zagen haar, maar ze was te ver weg, ze was er dus weer, in die buurt.
Weer een dag later, werd ze gezien door een boer die zijn 4 pony’s ging eten geven. Leda sprong ineens uit de stal, op de vlucht voor die onbekende. Hij besloot om de volgende dag ’s morgens heel vroeg terug te gaan. Bij zijn aankomst aan de stal lag ze te slapen, met een stuk konijn tussen haar poten, ze ging zelfs niet meer lopen. Leda was aan het einde van haar krachten. Haar baasjes zijn onmiddellijk met haar naar een dierenarts gereden en momenteel herstelt ze van haar avontuur. Ze maakt het goed.
In de huidige maatschappij waar egoïsme en onverschilligheid dikwijls hoogtij vieren is dit een verhaal van solidariteit en echte dierenliefde. In eerste instantie de baasjes die nooit de hoop hebben opgegeven, de werkgever van Marleen, die begrip had voor haar situatie, al de mensen die hebben helpen zoeken en flyers hebben helpen uitdelen, de hondenvangster, de eigenaars van de vangkooien, mensen die speciaal in die buurt gingen wandelen, iedereen die met tips kwam, de winkeluitbater die zijn pensen gratis meegaf toen hij hoorde dat het voor "dat vermiste windhondje" was, alle andere mensen die op een of andere manier betrokken waren, de politie en de boer die Leda terug thuisbracht.
In Spanje kan men nog heel veel leren ...
met vriendelijke groet,
Karlien