Ushi in memoriam
Woensdag 13 april 2007 ten huize Greyhounds Rescue Belgium...
Zoals elke week op woensdag is er in Burcht een infostand. Doch deze woensdag was niet zoals elke andere. Ushi, mijn dobbermanteefje, zakte in elkaar en kon niet meer recht. Gelukkig was jeanine hier om me te helpen. Even alle andere hondjes binnengezet en de dierenarts opgebeld. Ushi vertoonde reeds enkele weken verlammingsverschijnselen en ook haar karakter was veranderd.
Ik herinner me nog heel goed de dag dat ik haar meenam uit een Antwerps asiel. Ik had die tijd een bakkerij in Antwerpen en bracht geregeld oud brood voor de diertjes. Daar zat ze dan, of beter gezegd, sprong ze van links naar rechts. Toen ik het kaartje op haar kennel zag met daarop de reden van afstand was voor mij alles duidelijk : ik zou en moest haar meenemen naar huis. De reden van afstand was gewoon : BEU. Amper 1 jaar oud.
I Ik nam haar toen mee naar huis en probeerde om haar op een kussen te leggen, doch ze ging naast het kussen liggen op de harde grond. Naargelang de tijd vorderde, werd het mij wel duidelijk waarom Ushi in het asiel zat : Je kon met haar niet buitenkomen. ze was gewoon weredvreemd. Bij het zien van een andere hond, kreeg ze het schuim rond haar lippen en werd ze gewoon gek. Ik heb er in die tijd mee naar 5 verschillende hondescholen geweest en niemand kon me helpen.
Tot ik terecht kwam bij een privétrainer. Hij zei mij heel eerlijk waar het op stond. Hij zou Ushi testen en zien hoe ze reageerde. In zijn handen was Ushi een lammetje. Haar enige probleem was, dat zij als pup nooit gesocialiseerd geweest was en dat zij waarschijnlijk alles toegekregen had en tevens nooit was buitengekomen. Dus met een paar geode richtlijnen verliep alles een stuk vlotter. Doch heb ik nooit met haar echt kunnen buitenkomen.
H Het wonderbaarlijke was, dat zij hier in huis de liefste hond was, die jij je kan voorstellen. Iedereen die hier ooit langskwam kan dit beamen. Ze was een echte blafkont, maar dit is dan toch eigen aan dobbermannen. Eigenlijk had ze hier niks te zeggen en waren de windhonden hier de baas. Dus al haar geblaf was maar uiterlijke schijn.
Woensdag gebeurde dan het onvermijdelijke, Ushi is in mijn armen zachtjes heengegaan. Ze heeft mij likjes gegeven tot ze heenging. Je zou kunnen veronderstellen dat ze haar dankbaarheid betuigt heeft. Ik weet het niet. Mijn verdriet speelt me parten. Ik kan alleen maar zeggen lieve mensen, gun jezelf dit moment en gun vooral je diertje een waardig afscheid. Dit maakt ook je verwerking een stuk relatieveerbaar; ook jeanine heeft nog afscheid kunnen nemen. Zij is hier elke woensdag en ook voor haar was het niet makkelijk. Mijn diertjes zijn ook een deel van haar leven.
Waarom ik jullie dit vertel, wel om jullie te laten inzien, dat afscheid nemen
nu éénmaal bij het leven hoort. Laat nooit jullie diertje gewoon achter bij
de dierenarts. Dit is gewoon verschrikkelijk. Net zoals wij, willen ook dieren
sterven in het bijzijn van hun geliefden.
Laat ze AUB niet alleen, dit gebeurt helaas nog veel te vaak.
Het is hier maar stil in huis, ondanks dat ik nog 5 andere honden heb.
Wat een gemis, en dat voor een diertje dat men gewoon Beu was.
Bedankt lieve Ushi. Wat jij me gegeven hebt is niet te verwoorden.
Ik weet zeker, dat heel het GRB team aan je denkt en je nu de rust gunt, die je verdiend.
Kusjes, Josephine.