Feria del Perro en de Podenco
Zoals ieder jaar brengen wij ons jaarlijks verlof van enkele weken door in het zuiden van Spanje, namelijk in "Andalusia". Daarbij doorkruisen wij de streek tussen Cordoba en Sevilla. Dit jaar hadden wij in de plaatselijke krant van Malaga gelezen dat er een "Feria del Perro" was in Archidonia, hoog in de bergen in de driehoek tussen Malaga, Granada en Cordoba. Het thema van deze beurs was voor dit jaar "de Podenco".
Het was pas 7.00 uur in de morgen als we vertrokken uit het appartement richting Archidonia om de straatfeesten bij te wonen. Het was reeds bloedheet toen we aankwamen op de "Hondenverkoopbeurs". Gelukkig ging deze beurs door in een park met vele bomen en konden wij op sommige momenten toch nog wat schaduw opzoeken. Dit ras voor dit jaar konden wij bewonderen in alle maten en soorten. Ze beursen Granada en Cordoba. In Sevilla zelf wisten wij niet van het bestaan van die vele verschillende soorten af.
De verkoopsbeurs was ingedeeld in twee grote delen, namelijk de kant van de erkende fokkers en dan de gewone Spanjaard die zijn hond kwam verkopen.
Bij de fokkers kreeg men steeds twee grote kooien, ëën met de ouders en ëën met de kleintjes. Heb regelmatig om informatie gevraagd en steeds konden deze fokkers het inschrijvingsboekje van de honden met de vaccinatie voorleggen. Wij waren zeker de enige buitenlanders op deze beurs.
Het was wel moeilijk om rond te wandelen met onze twee Galgos. Steeds kwamen de Spanjaarden ons vragen om onze honden aan te kopen en dit tegen forse bedragen. Je kon niet uitleggen dat deze honden "wegwerphonden" waren uit Spanje.
Het was op deze beurs levensgevaarlijk daar men daar in de bergen zat tussen de jagers en kwekers van honden. Onze viervoeters werden gecontroleerd, hun tanden werden nagekeken, voetzolen en nagels werden goedgekeurd. Ze hadden dus degelijk gejaagd in hun verleden werd ons verteld. Toch kregen we steeds de opmerking dat ik mijn honden moest laten werken en niet in de zetel laten liggen. Zij moesten op het veld lopen.
Daar ter plaatse zijn we een hotel eigenaar tegengekomen van Granada die zó gecharmeerd was dat onze honden binnen in huis mochten liggen dat hij mij voorstelde om naar zijn "Cortigo" te komen (hij had zelf 10 Galgos) om er 2 uit te kiezen die ik mocht mee nemen naar België. Daar zijn we niet op ingegaan. We hebben er reeds 5 in huis.
Daar tegenover zijn we verschillende jagers tegengekomen die een groot aantal Galgos in hun bezit hadden (100 en meer) en die ons rechtuit vertelden: "3 jaar werken" ze voor hun "baas" en dan nam hij met zijn hand zijn kruis vast en maakte beweging met zijn been en de woorden "a la calla". Deze woorden kwamen er dan ook zonder schroom uit.
Chris en Ingrid (bedankt voor de foto's)