Voor Tosca en alle mensen die van dieren houden... (verhaal van Greta)
Waar zal ik beginnen...
Wij hadden er zo lang naar uitgekeken. 28/06/2006 was het dan zo ver en om 18 u alhoewel Josephine gezegd had 19 u
waren we niet meer te houden.
Ze kroop uit haar kooi en sloop over de grond en zocht troost bij haar
reisgenoten. wij hebben haar letterlijk in de auto moeten dragen. Ze kreeg van ons de naam Tosca.
Eten of drinken terwijl wij erbij stonden deed ze niet, als ze alleen in de keuken was wel. Ze sliep veel die eerste dagen en na een paar watervalletjes in huis was ze reeds gewend aan haar wandeling, 3 X daags.
Op
7 juli ging ze voor het eerst mee naar zee. In de wagen zolang hij reed
geen probleem, bij vertraging ging ze naar de venster kijken.
Ze wandelde mooi mee op de dijk, zo fier als een gieter. Op zondag gingen
wij met haar op restaurant en bij het verlaten zagen de mensen pas dat wij
een hond bij hadden, ze lag onder tafel en verroerde niet.
In de namiddag zouden wij met haar naar vrienden van gaan in Nieuwpoort.
Ik wilde met haar naar de garage gaan, een 500 mtr. bij ons vandaan, maar
moest onder een tunneltje door aan het Vissershuldeplein. Op het einde van
dat kleine tunneltje reed er een tram over en ze schrok, duwde zicht tegen
mij terwijl ik haar probeerde te sussen. 2 meter verder schrok ik, ze stond
los, hoe weet ik niet. Ik schrok erg en riep: "Tosca, gij zijt los"
Waarschijnlijk is ze geschrokken van mijn woorden en is beginnen crossen,
iedereen is gans de namiddag tot 22 h. ’s avonds naar haar op zoek geweest.
Politie, asiel, Knokke voor dieren, regionale zender, flyers gehangen, noem
maar op, iedereen speurde, maar ze was niet te grijpen.
Het was hoog seizoen aan zee, de meeuwen trokken de zakken open aan de
restaurants en zij at a là carte.
M ijn vriend sprak niet meer tegen mij, dacht dat ik dat express gedaan had en ik heb 4 weken beeld gehad doch geen klank meer. Toen is onze lijdenwag pas begonnen. Ludo is op pensioen, het mijne begon op 14/07/2006. Elke dag op om 3 h. gaan rond rijden, want ze werd overal gesignaleerd, soms zagen wij haar ook. Als wij in het dorp rondreden liep zij op de dijk en omgekeerd, tenslotte ben ik voor het appartement blijven zitten met een stoeltje en eten en drinken voor haar. Op juli ben ik terug naar huis gegaan want ik moest gaan werken en Ludo bleef aan zee, want hij bericht kreeg wilde hij er direct bij zijn. Begin september kreeg hij op ’s nachts om 2 h. een telefoontje dat ze lag te slapen in een portaal op het Kinkhoornplein. Hij er naartoe, ze liet zicht verrassen maar hij moest haar lossen ze weerde zich met volle kracht en het was pikdonker in dat portaal en ze is al grollend gaan lopen. Toen een telefoontje van een boer, dat die hond in het korenveld sliep. Toen werd het koren gemaaid. Toen ging ze in het bietenveld ernaast liggen en zette Ludo alle dagen eten, maar was zij het of een ander dier die het opat ?? Intussen was ook het jachtzeizoen begonnen, doch die boer had de jagers verwittigd ook door de flyers die overal ophingen. Wij hadden wel schrik want haar kop is gelijk een vos.
Z aterdag is Vincent een hondeninstructeur van Destelbergen een kooi komen installeren, orgaanvlees ingehangen aan een haak en als ze eraan trok sloeg de kooi dicht. Zondagmorgen vol spanning gaan kijken, ze zat erin en ging hevig tekeer, bloedde uit een tand, lag in haar eigen uitwerpselen en hing vol slijk. Knokke voor dieren heeft de veerarts gebeld, haar verdoofd en onderzocht en ze was kerngezond en verdikt want ze kreeg naar het schijnt dagelijks bij een traiteur in Duinbergen haar eten en die mensen konden haar benaderen tot op 3 meter. Zondagnamiddag is ze dan gewassen bij Tom & Co op de Lippenslaan en ruikt ze zo lekker als een ganse parfumerie samen. Ze is nog aan zee, einde van de week komt ze terug naar Beveren-Waas. Vandaag was Ludo een pateke aan het eten en ze smijt ineens zijn krant op de grond, en terwijl hij ze opraapt, was zijn pateke verdwenen. Dus er zit terug leven in.
DANK AAN ALLE MENSEN DIE GEHOLPEN HEBBEN, ZEKER KNOKKEN VOOR DIEREN EN ONZE
KENNISSENKRING AAN ZEE.
GREYHOUNDS RESCUE BELGIUM was behulpzaam bij het maken van de flyers,
twee vrijwilliggers hielpen om Tosca te vinden, waarvoor nog es dank.
WE LATEN HAAR NIET MEER LOS.
Lieve groetjes van Tosca, Ludo en Greta.
VOOR AL WIE EEN GREYHOUND VERLOREN HEEFT, GEEF DE MOED NIET OP !
Greta Van Goethem
download het verhaal van Ludo 
tosca.doc (146 kb)
